Page 28 - Kış Özel Saysı- Lokum Çocuk ve Edebiyat Dergisi

ÇOCUKLARIN DÜŞLER ÜLKESİ: OKUL

Ta ki öğretmenimizin gözlerimizin içine sevgi ve şefkatle

gülümseyerek bakana kadar.

Sarılıp ‘’ Ben buradayım, yanındayım’’ diyene kadar.

İşte o zaman küçülürdü,

çocuk boyu kadar küçük olurdu korkular.

O zaman anlardık, okulun ev olduğunu.

Bazen anne kucağı ,bazen de baba ocağı...

Sonra koşarak heyecanla gittiğimiz o his, bazen bir yaz sıcağı...

Köşe Yazısı Hele de yok mu o arkadaşlar?
O çok eğlendiğimiz oyunlarda,

YAĞMUR DENİZ ÖZEN Kağıtlar içinde, sınıf dışında,
ERTEKİN

“Daha dün annemizin kollarında yaşarken, Kahkahaların tam ortasında ,

Çiçekli bahçemizin yollarında koşarken, Sandalyelerin üstünde , bazen de masanın altında

büyüdük ve okullu olduk. Şahane bir serüvendi okul.

Sahi neydi okul?
O benim okulumdu. Evimdi.
Yalnızca Dört duvar mıydı, annenden istemeden ayrılıp
Özlediğim annemdi, bazen kavga ettiğim kardeşimdi.
gittiğin?
Ama okulumdu işte.
Sıcak bir yuva mıydı, öğretmenin kollarında ?
Okul her şeydi.
Yahut düşler ülkesi miydi okul?
Şimdi büyüdük de ne oldu?
Çocuk iken,
Her şey çok büyük görünürdü gözümüze, ki zaten büyüktü Özler olduk hep çocukluğu,

de. Kokusu hala buram buram gelen kağıt, silgi, defteri...

Herkes ve her şey kocamandı.
Bazen ütülenen bir önlük yakasını,
Üstelik sadece eşyalar ve yetişkinler değil,
Eski bir fotoğraftaki anıları.
Duygular da.
Diyorum ya, okul her şeydi.
Korkularımız, endişelerimiz,sevinçlerimiz ve dahası…
Çocuk okuldu, okul çocuk.
Çünkü çocuktuk ve her şey çok büyüktü.

Ve hâlâ,
İlk okula gittiğimiz günü düşündüğümüzde,
mesela annemizden ayrılacak olma korkusu Okulum da okulum diye tutturan çocuklara özenen

Her şeyden büyüktü. Yetişkin görüntüsünde bir çocuğum.

28. www.lokumdergi.com